Druga część monografii pt. Rehabilitacja w Polsce w latach 1918-1939

Miło nam poinformować, że na rynku księgarskim ukazała się druga część monografii dotycząca rozwoju rehabilitacji, zatytułowana Rehabilitacja w Polsce w latach 1918-1939. Kształtowanie się standardu polskiej rehabilitacji w aspekcie fizjoterapii uzdrowiskowej i sportowej oraz różnych form aktywności fizycznej człowieka (Opole 2022). Jej autorem jest Beata Skolik, Mariusza Migała oraz Sławomir Jandziś. Publikacja stanowi uzupełnienie monografii opublikowanej w 2021 r. pt. Rehabilitacja w Polsce w latach 1918-1939. Kształtowanie się standardu polskiej rehabilitacji w aspekcie wychowania fizycznego i kultury fizycznej (Opole 2021).

Monografia jest pierwszym w kraju tak kompleksowym opracowaniem, uwzględniającym najważniejsze elementy składowe rehabilitacji leczniczej, które miały wpływ na rozwój standardu rehabilitacji w II RP (1918-1939). Obie części wyczerpują w całości zgromadzony dotąd materiał źródłowy, dlatego numery kolejnych rozdziałów w niniejszej pracy stanowią kontynuację z poprzedniej części.

Przywołane w pracy dokonania potwierdzą, że lata 1918-1939 były bardzo ważnym okresem w ewolucji rehabilitacji w Polsce. Jesteśmy przekonani, że prezentowana monografia uzupełni dotychczasową bibliografię dotyczącą rozwoju standardu rehabilitacji w Polsce i będzie pomocna dla studentów, doktorantów i innych osób, przygotowujących się do egzaminu z historii fizjoterapii. Zapraszamy do lektury. Publikacja dostępna jest w Oficynie Wydawniczej Politechniki Opolskiej w Opolu.

Zob. więcej… http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/streszczenie-drugiej-czesci-monografii-pt-rehabilitacja-w-polsce-w-latach-1918-1939/

Zob. też pierwszą część monografii zatytułowaną Rehabilitacja w Polsce w latach 1918-1939. Cz.1. Kształtowanie się standardu polskiej rehabilitacji w aspekcie wychowania fizycznego i kultury fizycznej (Opole 2021),

http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/streszczenie-drugiej-czesci-monografii-pt-rehabilitacja-w-polsce-w-latach-1918-1939/

 

Informacje. Artykuł (SH 1/2023)

Czy wiesz, że…

Historia medycyny jest nauką humanistyczną, jak wszystkie dziedziny historii, ale do jej uprawiania niezbędna jest wiedza przyrodnicza, podobnie jak we wszystkich naukach medycznych.

 INFORMACJE

Ciekawostki historyczne znajdziecie w zakładce Czy wiesz, że (aktualizacja w każdy piątek) pod linkiem: http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/czy-wiesz-ze/

Zapraszamy do lektury uzupełnianego na bieżąco działu pn. Kalendarium Wydarzeń, w którym informujemy o tym co dzieje się na naszych oczach oraz przypominamy o najważniejszych wydarzeniach z przeszłości, rocznicach i „okrągłych datach” dotyczących przedstawicieli świata medycznego, rehabilitacji i fizjoterapii, sportu i kultury fizycznej. Link: http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/kalendarium/

Nowe teksty popularnonaukowe w bieżącym numerze Szkiców Historycznych PTF zamieszczane są w pierwszych dniach kolejnego miesiąca.

Teksty zamieszczone w Szkice Historyczne PTF 2023, t. IV znajdują się pod linkiem: http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/szkice-historyczne-ptf-2023-t-4/

Teksty zamieszczone w Szkice Historyczne PTF 2022, t. III znajdują się pod linkiem:  http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/szkice-historyczne-2022-t-3/

Teksty zamieszczone w Szkice Historyczne PTF 2021, t. II znajdują się pod linkiem:  http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/szkice-historyczne-2021-t-2/

Teksty zamieszczone w Szkice Historyczne PTF 2020, t. I znajdują się pod linkiem:   http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/szkice-historyczne-t-1-2020/

  ********

Wkład Eugeniusza Piaseckiego (1872-1947) w rozwój fizjoterapii cz.1

Profesor Eugeniusz Piasecki to lekarz, higienista, wybitny naukowiec, teoretyk wychowania fizycznego, prekursor nowej dyscypliny naukowej – nauk o kulturze fizycznej. Jego wkład w rozwój i reformę wychowania fizycznego oraz organizację kształcenia specjalistów w zakresie szeroko pojętej kultury fizycznej w Polsce jest powszechnie znany. Mniej znany jest dorobek w zakresie fizjoterapii, higieny i profilaktyki zdrowotnej, które realizował we Lwowie w latach 1899–1915. Zob. więcej: http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/artykul-sh-1-2023/

Zmarł Profesor Andrzej Zembaty (1935-2022)

Z przykrością zawiadamiamy, że w dniu 13 grudnia 2022 r. zmarł prof. dr hab. Andrzej Zembaty (ur. 1935 r.), fizjoterapeuta, wieloletni naukowiec i dydaktyk Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i Katowicach. Związany z warszawską AWF przez większość swojego życia zawodowego, przyczynił się m.in. do utworzenia na kierunku wychowania fizycznego początkowo odrębnej 2-letniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej, a następnie odrębnego, autonomicznego kierunku kształcenia specjalistów z dziedziny rehabilitacji ruchowej na poziomie akademickim, a także do powołania pierwszego w Polsce i w Europie Wydziału Rehabilitacji (1984). Był autorem wielu publikacji naukowych i akademickich, na których wykształciło się wiele pokoleń fizjoterapeutów. Rodzinie i najbliższym składamy wyrazy głębokiego współczucia.

Więcej o pracy prof. Andrzeja Zembatego zob.

http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/zembaty-andrzej/

Nowa monografia naukowa o profesorze Eugeniuszu Piaseckim

13 listopada 2022 r. minęła 150 rocznica urodzin prof. Eugeniusza Piaseckiego, od 40 lat patrona AWF w Poznaniu. Z tej okazji wydawnictwo uczelni przygotowano monografię poświęconą wybitnemu Polakowi, mającemu także duży wkład w rozwój standardu rehabilitacji w okresie międzywojennym. Publikacja opracowana została pod red. prof. dra hab. Macieja Łuczaka i dr Izabeli Wyszowskiej.

Zawiera piętnaście tekstów uporządkowanych tematycznie i chronologicznie, głównie pracowników naukowo-dydaktycznych z sześciu ośrodków naukowych w Polsce, tj. AWF w Krakowie i w Poznaniu, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytetu Rzeszowskiego, Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza w Częstochowie, Politechniki Opolskiej, a także emerytowani profesorowie z Poznania i Krakowa. Autorzy zaprezentowali nowe, oryginalne spojrzenie na dorobek prof. Piaseckiego jako lekarza, nauczyciela, teoretyka wychowania fizycznego, dyrektora Studium Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Poznańskiego, prekursora nowej dyscypliny naukowej – nauki o kulturze fizycznej, współpracownika Sekcji Higieny Ligi Narodów, redaktora czasopism naukowych, członka licznych komitetów redakcyjnych, związków i klubów sportowych, działacza angażującego się w rozmaite ważne projekty. W opracowaniu umieszczono także wystąpienia naukowe E. Piaseckiego na forum międzynarodowym w trakcie kongresów, konferencji i zjazdów. Rozszerzono też kwestię działalności Profesora jako propagatora najnowszych rozwiązań w dziedzinie fizjoterapii. Zapraszamy do lektury: Łuczak M., Wyszowska I. (red.): Eugeniusz Piasecki w 150. rocznicę urodzin, Monografie nr 457, AWF Poznań 2022.

Pierwsza organizacja zrzeszająca polskich fizjoterapeutów

60 lat temu, w dniu 24 listopada 1962 r. w trakcie I Krajowego Zjazdu Absolwentów Wyższych Uczelni Wychowania Fizycznego Pracujących w Rehabilitacji utworzono przy Polskim Towarzystwie Walki z Kalectwem Ogólnopolską Sekcję Magistrów Wychowania Fizycznego Pracujących w Rehabilitacji. Pierwszą przewodniczącą Zarządu Sekcji została dr Maria Kozińska (kadencja 1963—1965), absolwentka AWF (1952) oraz AM (1964) w Warszawie. Autorka znanego, wielokrotnie wznawianego podręcznika pt. Korekcja wad postawy i wielu innych publikacji na ten temat. Korekcyjnej i leczniczej wartości wychowania fizycznego poświęciła całe swoje życie zawodowe. Fakt ten zapoczątkował działalność organizacyjną polskich fizjoterapeutów, którzy obecnie należą do wielu towarzystw naukowych i organizacji branżowych.

Po raz pierwszy w historii polscy fizjoterapeuci będą składać rotę ślubowania

W dniu 15 listopada 2022 r. Krajowa Rada Fizjoterapeutów, z inicjatywy i na wniosek członka KRF dr. hab. prof. PO Mariusza Migały, wiceprzewodniczącego Sekcji Historycznej PTF, podjęła uchwałę w sprawie Roty ślubowania fizjoterapeutów. Jej tekst stanowi Załącznik do uchwały nr 136/II KRF. Odtąd polscy fizjoterapeuci będą odbierać dokument PWZFz w sposób uroczysty, a główną częścią tego wydarzenia będzie złożenie ślubowania w obecności władz i członków KRF oraz starszych zawodowo koleżanek i kolegów. W ten sposób nasza grupa zawodowa dołączyła do innych zawodów zaufania publicznego, które uroczyście, poprzez ślubowanie przyjmują tytuł zawodowy. Poniżej zamieszczamy pełny tekst roty, która uzupełnia Zasady etyki zawodowej fizjoterapeuty.
Rota ślubowania fizjoterapeutów
Wdzięczny swoim nauczycielom, opiekunom i mentorom z szacunkiem i honorem przyjmuję tytuł fizjoterapeuty. W pełni świadomy związanych z nim obowiązków uroczyście ślubuję:
1. W praktyce zawodowej kierować się troską, profesjonalizmem, odpowiedzialnością, sprawiedliwością, obiektywizmem oraz integralnością zawodową.
2. Przestrzegać przepisów prawa, zasad etyki zawodowej fizjoterapeuty oraz regulacji dotyczących wykonywania zawodu i respektujących prawa człowieka.
3. Dbać o dobro pacjenta, szanować jego autonomię, prywatność, intymność i godność.
4. Udzielać zrozumiałych i rzetelnych informacji oraz wykonywać świadczenia zgodnie ze standardami współczesnej wiedzy i posiadanymi kompetencjami.
5. Zachować tajemnicę zawodową w każdej sytuacji, również w przestrzeni cyfrowej i mediach społecznościowych.
6. Odpowiadać prawnie, zawodowo i moralnie za prowadzone działania fizjoterapeutyczne.
7. Ustawicznie doskonalić wiedzę i umiejętności zawodowe oraz uczestniczyć w programach kształtujących postawy prozdrowotne w społeczeństwie.
8. Wspierać oraz współuczestniczyć w działaniach służących rozwojowi dyscyplin naukowych, dotyczących potrzeb zdrowotnych społeczeństwa.
9. Podejmować działania służące rozwojowi samorządu zawodowego oraz podnoszące rozpoznawalność i uznanie zawodu fizjoterapeuty w strukturach ochrony zdrowia.
10. Strzec godności i dobrego imienia fizjoterapeutów.

150 rocznica urodzin prof. Eugeniusza W. Piaseckiego

Eugeniusz W. Piasecki (1872-1947) – lekarz, nauczyciel gimnastyki, teoretyk wychowania fizycznego, pierwszy polski docent higieny szkolnej, współtwórca terminologii harcerskiej.

Urodził się 13 listopada 1872 r. we Lwowie. Przyszedł na świat w Zakładzie Wodoleczniczym Kisielka przy ul. Kąpielowej 6, którego dyrektorem był jego ojciec Wenanty Piasecki (1832-1909), jeden z pierwszych krzewicieli fizjoterapii oraz hydroterapii w Galicji. W 1880 r. rodzina przeprowadziła się do Zakopanego, gdzie ojciec kupił zakład wodoleczniczy w Kuźnicach, a po jego sprzedaży rozpoczął budowę nowoczesnego zakładu wodoleczniczego „Klemensówka” przy ul. Chramcówki 36. Dzięki temu młody Piasecki z fizjoterapią stykał się od dziecka. Mieszkając w zakładach wodoleczniczych we Lwowie i w Zakopanem miał okazję do zapoznania się z gimnastyką leczniczą, hydroterapią, elektroterapią, masażem i dietetyką. Ojciec wszczepiał mu rozsądne poglądy związane z wychowaniem fizycznym i fizjoterapią, chroniąc od jednostronności, a jednocześnie kładąc fundament dla późniejszego osobistego rozwoju. W 1890 r. ukończył gimnazjum w Krakowie i podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Rok później, za namową ojca, przeniósł się do Krakowa by studiować medycynę w Wydziale Lekarskim UJ. W tym czasie aktywnie działał w krakowskim „Sokole” oraz był uczestnikiem kursu gimnastyki dla nauczycieli szkół średnich i ludowych. Dzięki współpracy z prof. Henrykiem Jordanem (1842–1907) poznał jego poglądy na wychowanie fizyczne oraz rekreację dzieci i młodzieży. Pod koniec studiów pełnił funkcję przewodnika w Parku Jordana w Krakowie. Dyplom doktora wszech nauk lekarskich uzyskał w 1896 r. W 1917 r. opublikował obszerne studium pt. Z dziedziny ortopedyi wojennej (fizyoterapia, protezy, reedukacja). Publikacja ukazała się jeszcze zanim Douglas McMurtrie (1888–1944) użył po raz pierwszy określenia „rehabilitacja”. W pracy zawarto pierwsze rozważania na temat problemów zdrowych, młodych ludzi, których pierwsza wojna światowa zamieniła w „bezradne kaleki”. Jako pomocne w rozwiązaniu wielu problemów ofiar wojny autor wymienił fizjoterapię, protezowanie i reedukację. Praca była skierowana do kół lekarskich i stanowiła interesujące zestawienie doświadczeń autora w tym zakresie, zebrane podczas zagranicznych podróży i dostępnego piśmiennictwa. W niepodległej Polsce Piasecki zamieszkał w Poznaniu. W 1920 r. założył i redagował miesięcznik „Wychowanie Fizyczne”. Był rzecznikiem uniwersyteckiego kształcenia nauczycieli wychowania fizycznego oraz autorem odpowiedniego programu nauczania. Uczestniczył w wielu gremiach państwowych zajmujących się tą problematyką, a także był ekspertem Ligi Narodów. W 1922 r. utworzył Studium Wychowania Fizycznego w Poznaniu (pierwsze w kraju), które zaczęło kształcić pierwszych w kraju instruktorów gimnastyki i fizjoterapii. W 1950 r. Studium WF przekształcono w samodzielną Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego. Od 1972 r. Akademia Wychowania Fizycznego, której w 1981 r. nadano imię Eugeniusza Piaseckiego. Zmarł 17 lipca 1947 r. w Ptaszynie k. Cieplic.

Nowy Zarząd Polskiego Towarzystwa Historii Nauk Medycznych

W dniu 21 września 2022 r. odbyło się w Bydgoszczy Walne Zebranie Członków Polskiego Towarzystwa Historii Nauk Medycznych. Podczas posiedzenia uchwalono zmiany w strukturze Zarządu oraz wybrano władze PTHNM na nową kadencję 2022-2024. Skład Zarządu przedstawia się następująco:
Prezes: dr hab. Wojciech Ślusarczyk prof. UMK,
Wiceprezesi: prof. Anita Magowska i dr Dariusz Lewera,
Sekretarz: dr Katarzyna Pękacka-Falkowska,
Skarbnik: dr Piotr Skalski,
Członkowie Zarządu: prof. Ryszard W. Gryglewski, dr Seweryna Konieczna, dr Agnieszka Rzepiela.
Komisja rewizyjna: dr Krzysztof i dr Zbigniew Kopocińscy.
W imieniu członków Sekcji Historycznej PTF nowemu zarządowi serdecznie gratulujemy wyboru, życząc jednocześnie wytrwałości w realizacji celów statutowych oraz dalszych działań na rzecz rozwoju historii nauk medycznych.

Jaki wpływ na rozwój polskiej rehabilitacji miała doc. dr hab. Janina Tomaszewska?

Zapraszamy do lektury artykułu na łamach czasopisma “Ortopedia – Traumatologia – Rehabilitacja” (2022; vol. 24, 3(6): 209-219) zatytułowanego Działalność doc. dr hab. n. med. Janiny Sikorskiej-Tomaszewskiej na rzecz rozwoju rehabilitacji w Polsce w latach 1948-1978. Autorzy na podstawie analizy materiałów archiwalnych pochodzących z prywatnych zbiorów Rodziny Janiny Sikorskiej-Tomaszewskiej, Składnicy Akt Szpitala Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego im. Wiktora Degi w Poznaniu, artykułów z prasy codziennej oraz nielicznych publikacji, przedstawili działalność jednej z twórców rehabilitacji w Polsce. Przybliżyli Jej pracę organizacyjną, edukacyjną i naukową w początkowych, prekursorskich latach rozwoju rehabilitacji w naszym kraju.

Praca dostępna jest pod linkiem:

https://ortopedia.com.pl/resources/html/article/details?id=230517

Full text pdf:

file:///C:/Users/prof.%20M.%20Miga%C5%82a/Downloads/1950121%20(3).pdf

DOI: 10.5604/01.3001.0015.9115

85 rocznica śmierci Pierre de Coubertina – ojca nowożytnego ruchu olimpijskiego

85 lat temu, w dniu 2 września 1937 r. w Genewie, w wieku 75 lat zmarł baron Pierre de Coubertin (ur. 1863 r.). Z zawodu historyk i pedagog, uważany za ojca nowożytnego ruchu olimpijskiego. Założyciel i drugi w historii przewodniczący MKOL.

Jego zafascynowanie sportem, a później ruchem olimpijskim, zaczęło się w latach 1883-1887, podczas podróży do Anglii. Zainteresował się wówczas angielskim systemem wychowania fizycznego młodzieży. Po powrocie z Anglii, w 1889 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zapoznał się z systemem oświatowym i organizacją wychowania fizycznego w tym kraju. Podróż ta utwierdziła go w przekonaniu o wielkim znaczeniu ćwiczeń fizycznych i przyczyniła się do podjęcia przez niego działań dotyczących naprawy społeczeństwa i poprawy procesu wychowania poprzez sport.

Pomimo wielu przeciwności, doprowadził do zwołania w dniach 16-24 czerwca 1894 r. Międzynarodowego Kongresu Sportowego w Paryżu, podczas którego powołano Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOL), w skład którego weszło 15 członków, w tym trzech, którzy reprezentowali narodowości nie posiadające samodzielności państwowej. Kongres Sportowy w Paryżu stał się miejscem wskrzeszenia nowożytnych igrzysk sportowych, których datę odbycia wyznaczono na 1896 rok. Ustalono założenia organizacyjne i programowe. Powołano też komitet wykonawczy do przygotowania pierwszych nowożytnych igrzysk olimpijskich. Odbyły się one po 1512 latach od wydania edyktu kasacyjnego przez Teodozjusza Wielkiego (347-395) w 393 r. n.e., zakazującego organizację starożytnych igrzysk olimpijskich.

Baron P. de Coubertin w latach 1894-1896 pełnił funkcję sekretarza generalnego Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, w latach 1896-1925 był jego przewodniczącym (drugim po Greku Dimitriosie Wikielasie <1835-1908>), honorowym prezydentem igrzysk olimpijskich. Dzięki jego staraniom w 1915 r. przyznano MKOL stałą siedzibę w Lozannie, w pałacyku Mon Repos. Był autorem przyrzeczenia, karty olimpijskiej, olimpijskiego protokołu, programu otwarcia i zamknięcia igrzysk, a także białego sztandaru olimpijskiego, na którym umieszczono pięć splecionych ze sobą kół, w kolorze niebieskim, żółtym, czarnym, zielonym i czerwonym, symbolizujących pięć kontynentów. Po raz pierwszy sztandar wciągnięto na maszt podczas VII Letnich Igrzysk Olimpijskich w Antwerpii w 1920 r. Jest też autorem wiersza „Oda do sportu”, za który na igrzyskach olimpijskich w 1912 r. w Sztokholmie zdobył złoty medal olimpijski w konkursie literatury (pod podwójnym pseudonimem Georges Hohrod – wersja francuska i Martin Eschbach – wersja niemiecka).

Zobacz więcej co wydarzyło się we wrześniu: http://sekcjahistoryczna.fizjoterapia.org.pl/wrzesien-historycznie/

1 2 3