Ronikier Aleksander J.

Urodził się w 1942 r. Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (1963), specjalizacja rehabilitacja lecznicza oraz Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1971), specjalność fizjologia człowieka. W latach 60. XX w. uprawiał koszykówkę, broniąc barw klubu AZS AWF Warszawa. W sezonie 1966/1967 tworzył pierwszą piątkę zespołu, który zdobył tytuł Mistrza Polski.

W 1972 r. uzyskał stopień doktora nauk o kulturze fizycznej, w 1983 r. stopień doktora habilitowanego nauk o kulturze fizycznej ze specjalnością w zakresie fizjologii wysiłku fizycznego. W 1993 r. został profesorem tytularnym nauk o kulturze fizycznej.

Karierę zawodową rozpoczął w Katedrze Anatomii i Fizjologii Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. W latach 1980-1984 pracował jako profesor fizjologii i wychowania zdrowotnego na Ahmadu Bello University w Zarii (Nigeria). W 1984 r., gdy powstał w warszawskiej AWF pierwszy w Polsce Wydział Rehabilitacji, został kierownikiem  Zakładu Biologicznych Podstaw Rehabilitacji. W latach 1987-2002 pełnił funkcję dziekana Wydziału Rehabilitacji, w latach 1994-2007 kierował Katedrą Biologicznych Podstaw Rehabilitacji oraz Zakładem Fizjologii Wydziału Rehabilitacji. W 2007 r. przeszedł na emeryturę, choć nadal pozostał czynny zawodowo, m.in. jako profesor zwyczajny Wydziału Fizjoterapii Olsztyńskiej Szkoły Wyższej im. Józefa Rusieckiego w Olsztynie, czy Rektor Wyższej Szkoły Turystyki i Rekreacji im. M. Orłowicza w Warszawie.

Z jego inicjatywy i pod jego kierunkiem wprowadzono do programu studiów fizjoterapii przedmiot „diagnostyka czynnościowa i programowanie procesu rehabilitacji”, opracowano pomoce naukowe do prowadzenia badań w tej nowej specjalności, a także pomoce dydaktyczne (skrypty i podręczniki) potrzebne studentom do nauki.

Autor wielu prac z zakresu fizjologii wysiłku fizycznego w sporcie, fizjoterapii i rekreacji, diagnostyki czynnościowej w fizjoterapii (w tym osób niepełnosprawnych), obciążeń fizycznych pacjentów w różnych jednostkach chorobowych, na temat klinimetrii rehabilitacyjnej. W 1998 r. opracował raport dla Komitetu Nauk o Kulturze Fizycznej i Rehabilitacji PAN pt. „Korektywa, kompensacja i rehabilitacja ruchowa ludzi specjalnej troski”, w którym przedstawiono stan organizacyjny, dydaktyczny i naukowy polskiej rehabilitacji i dziedzin z nią związanych takich jak korektywa czy kompensacja czynnościowa. W 1997 r. przyczynił się do powstania czasopisma naukowo-metodycznego „Postępy Rehabilitacji”, dotyczącego rehabilitacji i dziedzin z nią związanych, będącego organem Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji. Promotor kilku przewodów doktorskich, wielu prac licencjackich i magisterskich.

Członek wielu towarzystw naukowych, m.in. Komitetu Rehabilitacji Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej PAN, Polskiego Towarzystwa Naukowego Kultury Fizycznej, Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego – Wydział V Nauk Medycznych. Członek Prezydium Polskiego Komitetu Olimpijskiego, od 1997 r. wiceprezes PKOL i wiceprezes Polskiego Związku Koszykówki. Ekspert Państwowej Komisji Akredytacyjnej Ministerstwa Edukacji i Sportu, od 2002 r. ekspert Ministerstwa Zdrowia do spraw programów i planów nauczania na kierunkach fizjoterapii. Członek honorowy Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji. Niezwykle zasłużony dla rozwoju sportu akademickiego i olimpijskiego.

Sławomir Jandziś, Mariusz Migała

Sylwetki zasłużonych fizjoterapeutów w województwie mazowieckim, [w:] Historia polskiej fizjoterapii pod red. S. Jandzisia, M. Kiljańskiego, M. Migały, Opole 2013, s.148.