Zembaty Andrzej

Urodził się 21 kwietnia 1935 r. w Jaśle. Absolwent AWF w Warszawie (1958). Od 1973 r. doktor nauk o kulturze fizycznej na podstawie pracy pt. „Dynamiczne i morfologiczne możliwości kikuta w procesie sterowania protezą”. Od 1990 r. doktor habilitowany nauk o kulturze fizycznej w zakresie rehabilitacji (tytuł rozprawy: „Pomiary zakresów ruchów w stawach człowieka”), od 1996 r. profesor zwyczajny.

Po studiach, początkowo pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego. Po ukończeniu specjalizacji z gimnastyki leczniczej i po uzyskaniu tytułu specjalisty z tej dziedziny, w 1960 r. rozpoczął pracę fizjoterapeuty w Stołecznym Centrum Rehabilitacji Schorzeń Narządu Ruchu w Konstancinie (STOCER). Współpracował także (do 1967 r.) z oddziałem rehabilitacji neurologicznej w „Królewskiej Górze” (Konstancin), gdzie zajmował się problemami zastosowania różnych metod fizjoterapii w leczeniu pacjentów, cierpiących na postępujące zaniki mięśniowe i udary mózgu. W 1964 r. rozpoczął pracę jako nauczyciel zawodu w Medycznym Studium Zawodowym w Konstancinie, gdzie obok pracy dydaktycznej, współtworzył ogólnopolski program nauczania fizjoterapii.

W 1972 r., na wniosek prof. Mariana Weissa, dyrektora STOCER i kuratora Zakładu Rehabilitacji AWF w Warszawie został zatrudniony na stanowisku starszego asystenta. Kierował wówczas m.in. badaniami biomechanicznymi i fizjologicznymi uwarunkowań leczenia i korekcji skolioz w ramach ogólnopolskiego projektu profilaktyki i korektywy wad postawy zdiagnozowanych u tak licznej populacji polskich dzieci.

Związany z warszawską AWF przez większość swojego życia zawodowego, przyczynił się m.in. do utworzenia na kierunku wychowania fizycznego początkowo odrębnej 2-letniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej, a następnie odrębnego, autonomicznego kierunku kształcenia specjalistów z dziedziny rehabilitacji ruchowej na poziomie akademickim, a także do powołania pierwszego w Polsce i w Europie Wydziału Rehabilitacji (1984). W warszawskiej uczelni  pełnił następujące funkcje: 1979 r. – kierownik Zakładu Rehabilitacji Ruchowej, 1982 r. – pełnomocnik Rektora ds. Powołania Wydziału Rehabilitacji, 1983 r. – z-ca dyrektora Instytutu Nauk Biologicznych, 1984 r. – 1987 r.- prodziekan ds. studenckich i organizacyjnych w nowo powołanym Wydziale, lata 1987-1990- prodziekan ds. dydaktyki. Ostatnim miejscem działalności zawodowo-dydaktycznej przed przejściem na emeryturę w 1999 r. była AWF w Katowicach, gdzie kierował Zakładem Kinezyterapii.

Autor i współautor ponad 90 publikacji w tym 24 książek, m.in. „Fizjoterapia” (red. wraz z M. Weissem, Warszawa 1983), „Kinezyterapia” (Kraków 2002), w których opracował założenia kliniczne i metodyczne kinezyterapii. Wypromował kilku doktorów. Był członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem, członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii, w którym to w latach 1987-1993, przez dwie kadencje, pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego ds. naukowych. W 1987 r., kiedy powołano czasopismo naukowe „Postępy Rehabilitacji”, w Komitecie Redakcyjnym pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego. Współpracował z Uniwersytetem Karola w Pradze oraz Uniwersytetem Pekińskim. Po przejściu na emeryturę wyjechał do USA.

Niekwestionowany autorytet w środowisku fizjoterapeutów, czego dowodem jest nadanie Profesorowi przez Krajową Radę Fizjoterapeutów Prawo Wykonywania Zawodu Fizjoterapeuty z numerem pierwszym.

Sławomir Jandziś, Mariusz Migała

 

Słownik biograficzny osób zasłużonych dla rozwoju rehabilitacji w Polsce, [w:] Jandziś S., Migała M.: Rys historyczny rozwoju rehabilitacji w Polsce i świecie, Opole 2015, s.363-364; https://kif.info.pl/tag/profesor-andrzej-zembaty/ (dostęp 13.12.2017)